شرط خلاف مقتضای ذات عقد
مثل اینکه دو شخص یک مالی رو (خونه، زمین، ماشین، موبایل و …) مورد معامله قرار بدهند و فروشنده شرط کنه که مال مورد معامله به خریدار انتقال پیدا نکنه و خریدار نتونه اون مال رو تملیک کنه؛ در اینصورت چون ذات معامله(بیع) تملیک اون چیزیه که مورد معامله واقع شده و با این شرط تملیکی صورت نمی گیره، پس هم شرط باطل و هم قرارداد باطل میشه.
شرط مجهولی که جهل به اون موجب جهل به عوضین میشه
مثل اینکه در قرارداد فروش (بیع) شرط بشه که هر زمان یکی از طرفین به اصطلاح پشیمان شد حق فسخ معامله رو دارد و در صورت پشیمانی و فسخ معامله، فلان مبلغ رو باید به طرف دیگر بپردازد(موردی که در بعضی از قراردادها مشاهده میشه).
در این صورت چون در این شرط مهلتی برای حق فسخ معامله تعیین نشده و موجب جهل و عدم آگاهی برای طرفین شده به طوری که چه خریدار و چه فروشنده اطلاعی از مالکیت داشتن مسلم و منجز خود بر مورد معامله رو ندارند؛ به این دلیل هم شرط باطل و هم معامله باطل میشه.


